The Auld Farmers New-Year-Morning Saluta (第1/2页)

    1786

    the auld farmer's new-year-m salutation to his auld mare, maggie

    on givihe aced ripp of  to hansel in the new year.

    a guid new-year i wish thee, maggie!

    hae, there's a ripp to thy auld baggie:

    tho' thou's howe-backit now, an' knaggie,

    i've seen the day

    thou could hae gaen like ony staggie,

    out-owre the lay.

    tho' now thou's dowie, stiff, an' crazy,

    an' thy auld hide as white's a daisie,

    i've seen thee dappl't, sleek an' glaizie,

    a bonie gray:

    he should been tight that daur't to raize thee,

    an a day.

    thou ance was i' the foremost rank,

    a filly buirdly, steeve, an' swank;

    a weel down a shapely shank,

    as e'er tread yird;

    an' could hae flown out-owre a stank,

    like ony bird.

    it's now some nine-an'-twenty year,

    sin' thou was my guid-father's mear;

    he gied me thee, o' tocher clear,

    an' fifty mark;

    tho' it was sma', 'twas weel-won gear,

    an' thou was stark.

    when first i gaed to woo my jenny,

    ye then was trotting wi' your minnie:

    tho' ye was trickie, slee, an' funnie,

    ye ne'er was donsie;

    but hamely, tawie, quiet, an' ie,

    an' unco sonsie.

    that day, ye pranc'd wi' muckle pride,

    when ye bure hame my bonie bride:

    an' sweet an' gracefu' she did ride,

    wi' maiden air!

    kyle-stewart i could bragged wide

    for sic a pair.

    tho' now ye dow but hoyte and hobble,

    an' wintle like a saumont coble,

    that day, ye was a jinker noble,

    for heels an' win'!

    an' raill they a' did wauble,

    far, far, behin'!

    when thou an' i were young an' skeigh,

    an' stable-meals at fairs were dreigh,

    how thou rance, and snore, an' skreigh

    an' tak the road!

    town's-bodies ran, an' stood abeigh,

    an' ca't thee mad.

    when thou was 't, an' i was mellow,

    we took the road aye like a swallow:

    at brooses thou had ne'er a fellow,

    for pith an' speed;